Transkrypcja z alfabetów niełacińskich
w języku angielskim i polskim

Tłumacząc teksty z języka angielskiego na polski (bądź odwrotnie), można się czasem natknąć na słowa czy całe wyrażenia pochodzące z języków trzecich. W przekładzie zazwyczaj powtarzamy takie elementy leksykalne bez żadnych zmian, zachowując ich status zapożyczeń (niekiedy zaakcentowany kursywą), choć zdarzają się oczywiście sytuacje, w których może być wskazane przetłumaczenie lub wyjaśnienie takich obcych wtrętów - francuskie przysłowie doskonale znane każdemu wykształconemu Brytyjczykowi niekoniecznie będzie zrozumiałe dla Polaka, a czeskie powiedzonko w polskim tekście z niczym się nie skojarzy Amerykaninowi.

Problem pojawia się, kiedy zapożyczenie pochodzi z języka, który nie posługuje się alfabetem łacińskim: greckiego, rosyjskiego, hebrajskiego, arabskiego, japońskiego, chińskiego, tajskiego... W takich wypadkach stosuje się bowiem (również w odniesieniu do nazw własnych) transkrypcję fonetyczną, ta zaś w polskiej i angielskiej tradycji wygląda trochę inaczej. O tym drobnym, ale bardzo ważnym szczególe wielu tłumaczom (ale także na przykład dziennikarzom) zdarza się dość często zapominać.

Poniżej przedstawiono najważniejsze różnice między oboma systemami transkrypcji oraz garść przykładów, zarówno nazw własnych, jak i słów pospolitych.

Język rosyjski

Język grecki

Język hebrajski

Język arabski